Daar sta ik dan op de verzamelplaats naast de kinderweide.  Hier komen zo meteen de kinderen die nog nooit geskied hebben en zo´n  4-8 jaar oud zijn. Ik heb mezelf bewapend met een pen, een markeer stift, gummiberen en een zak vol buttons. Zelf draag ik ook een button met daarop mijn naam in grote letters. Mijn skietjes zijn deze week maar 100 cm lang. De eerste families komen rond negen uur aan op de verzamelplaats en mijn collega´s en ik helpen ze om de juiste groepen te vinden. Elk niveau heeft een indeler die de kinderen onder de skileraren verder verdeeld. Ik ben behoorlijk zenuwachtig, maar bedenk mij dat kinderen angst ruiken, dus ik adem een paar keer diep en probeer niks te laten merken. Ik hoor de indeler mijn naam zeggen en ik zwaai naar de ouders om te laten zien waar ik sta.

Binnen een uurtje ben ik negen kinderen rijker en is het tijd voor de warming up. We doen met alle kinderen een dansje met Snowly de clown, onze mascotte. Daarna lopen we naar mijn plek, waar ik een “baantje” opgebouwd heb. Hier gaan we de pizzapunt oefenen tussen kleurrijke pionnen, stubbies en grappige figuren. Na zo’n 15 minuten moet er al een kindje naar de wc. Gelukkig is Snowly er, die meestal de kindjes voor ons meeneemt. Ook de huilende kinderen neemt ze even apart en brengt ze terug met een glimlach. Held.
Skileraar HinterglemmNa twee uur ontzettend ons best te hebben gedaan, gaan we pauzeren. Alle brillen, helmen, handschoenen en kleren moeten af en uit. Dit kost soms wat tijd en herhaling. Als de pasta, patat en schnitzel worden gebracht zijn de kinderen erg blij, want van skiën krijg je trek! Nadat ik 5 schnitzels en 3 borden pasta heb gesneden begin ik aan mijn eigen eten. Als iedereen het eten op heeft gaan we met zijn allen naar de wc, om het plas fiasco in de ochtend te voorkomen. Aan het eind van de pauze belt de chef ons om te vragen welke kinderen er gewisseld moeten worden. Zelfs in die eerste twee uur zal je al een groot niveau verschil merken! Als de pauze dan echt voorbij is en iedereen weer aangekleed is, gaan we vol goede moed terug naar onze plek. De clown neemt de kinderen mee voor een pep-talk, terwijl mijn collega’s en ik onze baantjes snel ombouwen om ze iets langer te maken. Ik merk dat de kinderen toch iets minder energie hebben dan in de ochtend, dus de focus ligt voornamelijk op veel plezier hebben. We bedenken gezamenlijk een groepsnaam en een leuke yell. Elk kind doet het in mijn ogen fantastisch en krijgt een high-five. Aan het eind van de les zie ik de eerste ouders al aankomen. Als we afgesloten hebben met onze yell, gaan de kids naar hun ouders. De meeste ouders vragen nog even hoe het is gegaan vandaag. Als alle kinderen opgehaald zijn, breek ik mijn baantje af en meld ik mij af. Zo, nu eerst maar een rondje door de aprés-ski om te vieren dat we de eerste dag overleefd hebben!

De komende dagen oefenen we vooral op de pizzapunt en beginnen we ook aan bochtjes. Zo rond de derde dag gaan we naar de ‘echte’piste. Een makkelijke blauwe piste met een sleepliftje. Ik oefen de lift een voor een met een oefenstang. De eerste keer valt sowieso de helft uit de lift. Ik heb ze van te voren uitgelegd wat ze moeten doen als ze uit de lift vallen, namelijk naar de zijkant kruipen en daar op mij wachten. Tweede ronde gaat al een stuk beter en de derde keer staat iedereen bovenaan. We skiën in een slang naar beneden en oefenen bochtjes maken. Als dit goed gaat mogen we namelijk met de gondel omhoog! Eind van de dag heb ik een goed gevoel over mijn groep. Ze kunnen goed remmen, bochtjes maken en bijna altijd zelf opstaan. Dat was mijn doel. Ik geef door aan mijn chef dat we de volgende dag de berg opgaan.

‘s Ochtends na het dansje met Snowly, gaan wij naar de Snow & Fun trein die ons naar de lift brengt. Voordat we door de poortjes gaan, leg ik duidelijk uit wat er gaat gebeuren. Voor de meeste kinderen is dit de eerste keer in een gondel en dus ontzettend spannend! Het liftpersoneel helpt mij om de kinderen te laten instappen en de skietjes in het rek te plaatsen. In de lift deel ik snoepjes uit om de kinderen bezig te houden, maar ook om mezelf een momentje te geven na alle hectiek. Deze piste is nieuw en onbekend en ik merk dat sommige kinderen het erg spannend vinden. Voor we beginnen doen we een paar yells om de motivatie erin te houden. Ik blijf in de buurt van een andere collega met een zelfde soort groepje, zodat we elkaar eventueel kunnen helpen. Ik maak meerdere stops en kijk vaak achter me om te tellen of ik alle kinderen nog bij me heb. Een van de betere kindjes heb ik tot hulp chef benoemd, die skiet achteraan en roept “stop” als hij iemand ziet vallen. Aan het eind van de dag vertellen we de ouders vol trots wat we gedaan hebben. Één van de ouders kijkt me vol bewondering aan en zegt: ‘ik weet niet hoe je het doet’. Nee, denk ik, ikzelf eigenlijk ook niet.  😉

Op vrijdag, de laatste lesdag, hebben we de slalom race. Ik moedig mijn dropjes aan als ze over de finishlijn komen. Een paar kinderen gaan met hun ouders skiën na de race, de rest neem ik weer mee op pad. ‘s Middags hebben we de prijsuitreiking. Verbaasd kijk ik naar de uitslag. Het kind dat ik als snelste had ingeschat is derde geworden. Waarschijnlijk was hij te druk met het zwaaien naar zijn ouders tijdens zijn afdaling. Uiteindelijk kloppen de uitslagen maar zelden met je verwachtingen door dit soort grappige dingetjes. Trots deel ik de medailles uit en worden er foto’s gemaakt door de ouders. Daarna volgen ze me van het podium en verzamelen ze zich samen met de ouders om mij heen. Ik deel de diploma’s uit en we zeggen voor de laatste keer gedag tegen elkaar. Een dikke knuffel voor de juf en een bedankje van de ouders. En weg zijn de kindjes die je na een week toch best wel goed hebt leren kennen. Doei lieve drummeltjes, tot volgend jaar!

0 Commentaren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Previous reading
8 tips om de opleiding in 1 x te halen
Next reading
Super hecht team in Neukirchen