Drempel-verlager via Snowlife
‘HET IS DAT ER BETAALD IS’; Deze woorden sprak ik uit tegen mijn ouders twee weken voordat ik zou beginnen aan tot nu toe het grootste avontuur van mijn leven. Het voelde voor mij echt als een groot avontuur! Na twee jaar studeren heb ik na advies en overleg besloten om er een jaar tussen uit te gaan om zelfstandigheid en levenservaring op te doen.

Ik wilde al heel lang skileraar worden en dit tussenjaar was dus het jaar om dat te doen. Want was is er nu mooier dan elke dag buiten zijn, in de bergen, en een hele mooie sport te leren aan verschillende soorten gasten? Echter vond ik het een te grote drempel om direct contact op te nemen met een skischool en zelf de opleiding te regelen. Want wat moest ik dan zeggen? In mijn Jip en Janneke/google translate Duits? Op een gegeven moment kwam de winter steeds dichterbij en had ik nog steeds niks geregeld. Via internet kwam ik bij Snowlife terecht. Dit voelde goed en een drempel-verlager, want ik zou Duitse bijles krijgen, een trainingsweekend, de busreis er naar toe en ze brengen me in contact met een skischool. Dus ik klikte op aanmelden en binnen twee uur werd ik gebeld door Monique om alles door te nemen. De data van de bijles, trainingsweekend en opleiding heb ik in mijn agenda gezet en het avontuur was geregeld. Wat kan het leven soms makkelijk zijn zeg!

Duitse les en het trainingsweekend
De Duitse bijlessen en het trainingsweekend waren achter de rug. Mijn Duits was nog niet optimaal maar ik heb juist ervaren hoe het is om Duits te praten met andere mensen. Datzelfde geldt voor het trainingsweekend; een goed geregeld weekend door Snowlife, waarbij ik collega’s uit hetzelfde gebied leerde kennen. Plus was het fijn om alles wat je in Oostenrijk met de opleiding krijgt al een keer gehad te hebben. Want ik had het echt wel onderschat! Wat is het weer wennen om terug te gaan naar de basis technieken.

Johan Cruijff
Het was zover, 1 december 2016, en ik zat in de bus naar Oostenrijk naar Zell am See, naast Kaprun.   De opleiding vloog voorbij! De dagen bestond uit:  ontbijten, met de bus naar Zell, skiën, lunchen, skiën, theorie, eten, evt. nog naar de après-ski bar en dan slapen. De 10de  dag was examen dag, het sneeuwde die dag. Dat betekende slecht zicht maar wel goede sneeuw. Ik had startnummer 14 dus ik dacht: ‘elk nadeel heb zijn voordeel’(Cruijff). ‘S middags kregen we te horen of we geslaagd waren of niet. Op de middelbare school zou ik niet zo blij zijn geweest met twee 4en en één 5 maar op deze dag was ik dat wel. Want het betekende dat ik geslaagd was!! Hoofdstuk 1 voltooid!! Tijd voor het volgende hoofdstuk van mijn skileraren leven. Want die gaat nu eigenlijk pas beginnen!

Sinterklaas
Even tussendoor, voor diegene die Sinterklaas in Nederland te kinderachtig vinden, moet er voor zorgen dat die op 5 december in Oostenrijk is.  Zo, want wat heb ik mijn ogen uitgekeken, en gerend voor mijn leven van de après-ski bar naar de pin automaat en weer terug. Voor diegene die nieuwsgierig zijn, google even krampus kaprun.

Sprookjeshuis
Elk afscheid is een nieuw begin. Ik heb al veel nieuwe mensen leren kennen tijdens de opleiding die ik voor nu gedag zeg en op weg ga naar het ski leraren huis in schuttdorf (naast Zell am Zee) om te gaan werken bij skischule Sport-Alpin als ski-instructor. Ik weet niet of ik me anders moet voelen nu ik officieel het skileraren papiertje heb, maar dat is niet het geval. Misschien komt dat gevoel als ik de jas en skileraren broek aan heb. Aangekomen in het huis heb ik mij verbaasd over de kamers; Positief verbaasd! Ik dacht dat de meeste skileraren in een bezemkast sliepen waar alleen een bed in stond. Maar niets is minder waar: ik stond voor mijn gevoel nu in een sprookjeshuis. Deze kamer was ruim, had een bedbank, een tweepersoonsbed, een kast, spiegel, een eigen keukentje met koelkast en kookplaten en zelfs een badkamer met een wc en douche (die fijner is dan mijn douche thuis in Nederland). Het leek net alsof ik in een hotelkamer was in hartje Parijs. Helaas moest ik hier wel zelf mijn bed en kamer verschonen ;). De avond werd met echte Hollandse pannenkoeken en stiegl bier afgesloten. Toen ik voor het eerst in bed lag, dacht ik; Hier kan ik wel aan wennen!

Donker bingo skiën naar de jaarwisseling
De eerste weken stonden bol van de ene nieuwe ervaring na de andere. Inmiddels had ik in een week al meer nieuwe mensen ontmoet en leren kennen dan in het tweede jaar van mijn studie. Van de bazen van de skischool tot het lift personeel van de sleeplift. Het bijzondere is de band die je heel snel op bouwt met je collega’s en andere mensen. Het is alsof je elkaar al jaren kent! Dat besefte ik me vooral op oudejaarsavond. De verhalen waren al vet, maar het zelf beleven is nog vetter.  Daar stond ik dan, dansend op de bar van ‘schnaps hans’ tussen al mijn collega’s om 17 uur. We hadden met bijna alle collega’s de laatste lift naar boven genomen om daar met z’n allen wat te drinken/ te eten en rond 22 uur naar beneden te skiën om in zell am see de jaarwisseling mee te maken. De verhalen vertelde al hoe vet het is om in het donker met een grote groep naar beneden te skiën en ook in dit geval klopte de verhalen. We gingen met ongeveer 22 ski/snowboardleraren naar beneden in één lange rij. Iedereen had z’n eigen nummer en je moest diegene die voor je was heel goed in de gaten houden. Het leek soms wel een bingo als iedereen z’n nummer op moest noemen om te controleren of iedereen er nog was. Ook nu heeft nummer 14 een speciale betekenis voor mij. Het nummer waarmee we allemaal veilig beneden zijn gekomen.

Familieband
Wat is het toch vet om in een groep samen te mogen werken! Dat groepsgevoel maakt de ervaring echt heel bijzonder. Helaas gingen veel leraren na de tweede week kerstvakantie weer naar huis. Zij waren er alleen in de vakantieperiode tussen het studeren of werken door. Jammer voor de blijvers want je hebt al snel een hele goede band met veel mensen. Gelukkig komen de meeste in de krokusvakantie weer terug.

Winterwonderland maand
Januari word de snipper maand (qua après-skien) had ik tegen een collega gezegd. Echter was dat niet helemaal de waarheid. I.p.v. de snipper maand werd Januari de winterwonderland maand. Want wat was het een koude en sneeuwachtige maand. In Nederland was het hele land in rep en roer geweest en binnen gebleven, maar in Oostenrijk komt het land juist in leven en ik snap helemaal waarom. Want wat is dat geweldig, verse poeder sneeuw! Het was de eerste keer voor mij dat er zoveel sneeuw gevallen was. Wat heb ik genoten van al die tochtjes met de chef, door weilanden, door bossen, langs prikkeldraad. Een heerlijk gevoel; om vrij te zijn.

Eindfeest
Helaas komt aan alles een eind: aan de sneeuw en aan het seizoen. Bij mij helaas iets eerder dan de bedoeling was, doordat ik mijn kruisband afscheurde. Niet het einde wat ik gehoopt had. Maar de gipsvlucht terug was best wel een gave ervaring, en dan heb ik het nog niet eens over de laatste avond in de ‘Diele’ waar we met alle skileraren een heel dik feest hebben gebouwd!

Wat ben ik blij dat er al betaald is
Met elkaar en voor elkaar!!! Wat is het vet; onderdeel te zijn van een skischool. Oftewel een warme en gezellige familie. (Nogmaals bedankt voor dat afscheidsfeestje, de jägermeister, en de mooie speech). Toen ik op de schouders van een van mijn collega’s zat en we met elkaar aan het springen waren op de klanken van Nacrotic, dacht ik 1 ding; WAT BEN IK BLIJ DAT ER AL BETAALD IS.

Ik heb nog lang niet alles opgeschreven over wat ik kan en wil vertellen, maar de herinneringen zitten in mijn hoofd en die blijven daar zitten. Het beste wat je kan doen, is gaan!!! Maak je eigen skileraar verhaal, het is het waard. Dus, bist du bereit?

“HEE HOOO”
LET’S GO
“HEEEE HIII”
LET’S SKI!!

LG
Jarno Bonnecroy

Previous reading
Examendag: The big day!
Next reading
Opleiding: Hoe ziet de skilerarenopleiding er uit?